๑---MomotarO---๑

ได้ชิดเพียงลมหายใจ แค่ได้ใช้เวลาร่วมกัน 

แค่เพื่อนเท่านั้น แต่มันเกินห้ามใจ

ที่ค้างในความรู้สึก ลึกๆเธอคิดยังไง 

รักเธอเท่าไร แต่ไม่เคยพูดกัน

อะไรที่อยู่ในใจก็เก็บเอาไว้ 

มันมีความสุขแค่นี้ก็ดีมากมาย 

เธอจะมีใจหรือเปล่า เธอเคยมองมาที่ฉันหรือเปล่า

ที่เราเป็นอยู่นั้นคืออะไร 

เธอจะมีใจหรือเปล่า มันคือความจริงที่ฉันอยากรู้ติดอยู่ในใจ

แต่ไม่อยากถาม กลัวว่าเธอเปลี่ยนไป (กลัวรับมันไม่ไหว)

ไม่ถามยังดีซะกว่า เพราะฉันรู้ถ้าเราถามกัน 

กลัวคำคำนั้น อาจทำร้ายหัวใจ

เธอจะมีใจหรือเปล่า มันคือความจริงที่ฉันอยากรู้ติดอยู่ในใจ

แต่ไม่อยากถาม กลัวรับมันไม่ไหว

Devil & Angle

สาป รัก ปิศาจ

ปิศาจได้อุ้มนางฟ้า และพานางไปในที่ไกลแสนไกล

เขาได้อยู่กับนางฟ้าถึงจะเปนช่วงเวลาสั้นๆ

แต่เป็นช่วงเวลาที่มีค่าที่สุดที่ทั้งสองจะอยู๋ด้วยกัน

และเวลานั้นก็มาถึงเวลาที่นางฟ้าใกล้จะหมดลมหายใจ

"เจ้าเปนไรไปนางฟ้าทำไมเจ้านิ่งไป" ปิศาจเริ่มรู้สึกใจหาย

"ข้าไม่ได้เปนอะไรสักหน่อย ข้าเพียงแค่เหนื่อย ไม่มีแรง"  นางฟ้าพูดด้วยเสียงที่แผ่วเบา

"ไม่ต้องเปนห่วงนะข้าจะอยู่ที่นี่เปนเพื่อนท่าน" นางฟ้าบอกปิศาจ

"อืม ข้าก็จะอยู่กับเจ้า อยู๋กับเจ้าที่นี่ไง" ปิศาจดีใจที่นางฟ้าพูดกับตน

"ข้าไม่มีแรงแล้วขอนอนพักสักหน่อยนะ" นางฟ้าพูดแล้วก็นอนหลับด้วยหน้าตาที่ยิ้มแย้ม เหมือมีความสุข

  ปิศาจนั่งเฝ้านางฟ้าที่นอนหลับอยู่ 7 วัน 7 คืน คอยเช็ดหน้า เช็ดตัวในนางฟ้า หาดอกไม้มาให้นาง

และแล้วปิศาจก็เริ่สงสัยทำไมนางฟ้าไม่ตื่อนสักที

"นางฟ้าทำไมเจ้าไม่ตื่นมาคุยกะข้า เจ้ารูมั๊ยว่าข้าเหงา"  ปิศาจพูดกับร่างของนางฟ้า

แล้วทันได้นั้นเอง ก็ได้มีต้นไม้โผล่ขึ้นมาแล้วก็ ร่างนางฟ้าค่อยๆ หายไป

มีเสียงประหลาดดังขี้น

"ข้าจะอยู๋เปนเพื่อนท่านที่นี่ ต้นไม้นี่คือตัวแทนของข้า อย่าได้เศร้าไปเลยที่รักของข้า"

จากหุบเขาแร้งคอยที่แห้งแล้วครึ่งหนึ่ง กลายเปนหุบเขาที่อุดมสมบูรณ์

มีทุ่งหญ้าสวยงาม  โลกของปิศาจได้สวยงามขึ้น เพราะมีความรักเข้ามาชะโลมหัวใจ

 จบล่ะ หมดล่ะ  

Devil  &  Angle

สาป รัก ปิศาจ

“อืม ข้าขี้เกียจเล่าง่ะ เรื่องมันยาวมันยาว”   ปิศาจบอกโมกุ

“เอ๋า  ไหนบอกว่าจะเล่าให้ฟัง ไง๋จะมาเบี้ยว ปิศาจไรว้า ไม่รักษาคำพูด”   โมกุต่อว่าปิศาจ

“อ่ะๆ เล่าก็ได้จ้า ว่ากันซะเสียปิศาจหมด แบบย่อๆนะ” ปิศาจตอบกลับ

“อือ ได้หมดล่ะน่า ต่อๆ” โมกุกำลังอยากฟัง

แล้วปิศาจก็เริ่มเล่าต่อ

        “แต่ข้าก็ไม่ได้สนใจหรอก ข้าเลยจะไปปีนเก็บผลไม้สวรรค์มากิน เห็นเขาว่ารสชาติมันดีกว่าผลไม้ทั่วไป ตอนนั้นแหละ ตอนที่ข้ากำลังปีนเก็บผลไม้ ข้าก็เจอกับนางฟ้าองค์หนึ่ง นางไม่เหมื่อนนางฟ้าที่ข้าเคยเจอ แต่ก็บอกไม่ได้ว่าทำไม แต่ว่าตอนนั้นเองของคงมองยางเพลินไป เลยเดินเหยียบลม ตกลงมาจากบนต้นไม้ แต่สิ่งที่ข้าไม่อยากเชื่อก็คือ นางเดินเข้ามาหาข้าทำแผลให้ข้า หลังจากวันนั้นข้าก็ขึ้นไปเล่นบนสวรรค์บ่อยๆ จนวันหนึ่งเราทั้ง 2 ก็เกิดความรู้สึกบางอย่างที่เราทั้ง 2 ก็อธิบายไม่ได้ แค่เพียงอยู่ด้วยกัน ก็มีความสุข แต่ข้าเรียกมันว่า รัก จนกระทั่งเราของเรารู้ถึงหูของจอมเทพเข้า ”

“เจ้าหนู๋เจ้าน่าจะรู้นะว่าเทพกะปิสาจอย่างเรา ไม่ค่อยกินเส้นกัน”  ปิศาจบอกโมกุ

“แต่มันก็ถูกล่ะในสายใครๆ ก็ว่าปิศาจอย่างเรามันไม่ดี เทพมันจะทำอะไรมันก็ดูดีไปหมดล่ะ จนปิศาจอย่างเราอดขิวมันไม่ได้  แต่เราก็ไม่เคยไปหาเรื่องเทพก่อน ถึงมันหาเรื่องมันก็ยังดูดีในสายตาคนอื่น เห้อ”  ปิศาจพูดตัดพ้อน้อยใจตัวเอง

“เล่าต่อได้แล้วลุง ถ้าไม่เล่าต่อเด๋วกลายเป็นตานะ”    โมกุออกแนวเริ่มบ่น

“เล่าล่ะไม่อยากเป็นตา ลุงนี่ก็รับไม่ค่อยได้ล่ะ”   ปิศาจตอบก่อนที่จะเล่าต่อ

        “พอเรื่องของข้ากับนางฟ้า รู้ถึงหูจอมเทพ เขาก็ได้สั่งให้เทพทหาร มาเฝ้าที่บ้านของนางฟ้า ในคืนนั้นข้าได้แอบเข้าไปในบริเวนบ้านของนางฟ้า แต่ก็ถูกเทพทหารจับตัวได้ พวกมันรุมซ้อมข้า  ข้าฟื้นอีกที่ก็ 7 วันให้หลัง และได้ร็ข่าวจากเพื่อข้าว่า นางฟ้าของข้าได้แต่งงานกับจอมเทพ ข้าทั้งเสียใจและโกรธ ยกพวกจึงบุกขึ้นสวรรค์หาความเป็นธรรม แต่แล้วข้าก็ต้องเจอกับกองทัพเทพที่มาเตรียมต้อนรับข้า แล้วพวกเทพก็เยาะเย้ยข้าที่ถูกพวกมันซ้อม เท่านั้นล่ะข้าฟิวขาด จับดาบไออสูรย์ ”

“เฮ้ ลุงดาบไออสูรย์ที่เขาว่าเป็นต้องห้ามของปิศาจอย่างเรานิ”  โมกุถาม

“ใช่แล้ว มันเป็นดาบที่จะทำให้เจ้าของที่ใช้ บ้าคลั่งการต่อสู้”    ปิศาจตอบด้วยแววตาที่เศร้าใจ

“แล้วท่านไปได้มันมายังไง มันเป็ฌนดาบที่จะกัดกินวิญญานของผู้ใช้ไม่ใช่หรอ”  โมกุเกิดความสงสัย

“ใช้ มันจะกัดกินวิญญาณของผู้ที่ใช้มัน หรือไม่ก็จนกว่าเจ้าของมันไม่คิดที่จะต่อสู้มันก็จะจากไปเอง” ปิศาจบอกโมกุอย่างนั้น

“รู้ว่ามันอันตรายทำไมลุง ถึงใช้มันล่ะ”  โมกุสงสัยไปเรื่อย

“เพราะความรู้สึก ที่ข้าเรียกมันว่ารัก”  ปิศาจตอบไป เผยร้อยของเขาให้เห็น

“รัก มันทำให้ลุงเสี่ยงอันตรายขนานนี้เลยหรอ”  โมกุสงสัยอีกล่ะ

“ใช่ เพราะข้าขาดมัน มันทำให้ข้าไร้ความสุขเหมือนเดิมที่ข้ามี ในเมื่อข้าไม่มีมันอยู่อีกแล้ว ข้าก็ไม่กลัวอันตรายอะไรทั้งนั้น”  ปิศาจพูดพร้อมกับมีน้ำไหลออกมาจากตา

“ข้าว่าข้าเล่าต่อดีกว่าเดี๋ยวจะไม่จบ”  ปิศาจ ถอนหายใจเหือกใหญ่

“อือ”   โมกุตอบไป แต่ใจยังคิดอะไรบางอย่าง

        “พอข้าจับดาบนั้นแล้ว คำที่ถูกเยาะเย้ยมันก็ดังขึ้นมาในหัวของข้า จนทนไม่ไหว ฟันเข้าไปใส่เทพทารที่พูเยาะเย้ยข้าเออเปน 2 ท่อน เท่านั้นแหละ ปิศาจและเทพ ก็สู้กัน ข้าเองก็บุกขึ้นไปจนถึงที่อยู่ของจอมเทพ ข้าเห็นนางฟ้านั่งร้องไห้อยู่ข้างๆมัน ข้าก็ร็ว่านางคงจะเสียใจ ข้าทนเห็นนางเสียใจไม่ได้จึงบุกไปหวังจะฆ่าจอมเทพแต่ที่ขว้างทางข้าถูก ไออสูรย์สังหารจนหมด ข้าต่อสู้กับจอมเทพจนวังสรรค์ที่อยู่ของจอมเทพเริ่มถล่ม บนโลกมนุษย์ก็เกิดภัยพิบัติต่าง ใจข้าจดจ่อกับการต่อสู้ จนข้าได้โอกาสที่จะฆ่าจอมเทพ แต่.....นางฟ้าของข้าเข้ามารับดาบแทนจอมเทพ นางได้พูดกับข้า”

“ข้าไม่เคยหมดรักท่าน แต่จอมเทพจะตายไม่ได้เพราะ โลกมนุษย์จะเกิดภัยพิบัติ” นางฟ้าตอบดว้ยลมหายใจแผ่วๆ

“ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ได้หมดรักข้าแต่ทำไม”  ปิศาจถามทั้งน้ำตาที่ไหลมาไม่หยุด

“ที่ข้าแต่งกับท่านจอมเทพ เพราะข้าไม่อยากให้เกิดเรื่องไม่ดีกับท่าน” นางฟ้าเองก็ตอบเคล้าน้ำตา

“ที่แท้เจ้าก็ทำเพื่อข้า ทำไมเจ้าไม่บอกข้าก่อนส่งข่าวให้ข้ารู้ อย่างน้อยเราก็จะได้หนีไปอยู่ด้วยกันอยู่ในท่ไกลแสนไกล ที่ๆไม่มีใครจะพบเรา”  ปิศาจร้องสะอื้นถามนางฟ้า

“ไม่มีปรโยชน์หรอก ถึงเราจะไปไกลแค่ไหนเขาก็ตามเราเจอ ไม่มีประโยชน์”  นางฟ้าตอบไปก็กะอักเลือด

“ข้าไม่สนแล้วตอนนี้ข้าจะพาใจไปจากที่นี่” ปิศาจไม่สนสิ่งรอบข้าง ทั้งๆที่มีอีกคนที่เสียใจไม่แพ้เขา

“เจ้าไม่ได้มีใจให้ข้าแม้แต่น้อย เจ้า..เจ้า”  จอมเทพยืนร้องไห้ ด้วยความเสียใจ

รักที่เขามีให้นางฟ้าไม่ได้น้อยกว่าที่ปิศาจมี  แต่ในใจของนางฟ้าไม่เคยมีเขาเลย จนตอนนี้เขาไม่มีแรงที่จะยืน

“นางฟ้าข้าทุ่มเททุกอย่างให้เจ้าแต่ในเมื่อใจเจ้าไม่เคยมีข้า  เจ้าก็น่าจะบอกข้า ทำไมต้องทำอย่างนี้ ”   จอมเทพเสียใจเนื่องจากคนที่ตัวเองรักไม่มีใจให้

“เจ้าทั้งคู่ไปจากที่นี่เถอะ ข้างจะไม่ข้าง ในเมื่อนางมีความสุขที่ได้อยุ่กับเจ้า ข้าจะไม่ขัด”    จอมเทพกลั้นใจพูดออกไก

ในความเป็นจริงปิศาจกับนางฟ้าไม่ความที่จะมีใจให้กัน ในสายตาของคนทั่วไปมอง

ทันทีที่ปิศาจและนางฟ้าได้จากไป  จอมเทพก็ได้ร้องลั่นออกมาว่า

“ต่อจากนี้ไป ขอให้ความรักของปีศาจและนางฟ้า อย่าให้มีคู่ใดได้สมหวัง ครองรักกันอีกตลอดกาล”

ทันทีที่จอมเทพพูดจบ ฟ้าก็ร้องดังระงม ราวกับได้ระบายความแค้น ที่เก็บออกมา

ยาวไปม่ะ

เรื่องโดย    ปรมเม

  -:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-:-

Part 3  Coming Soon